Door middel van sculptuur, installatie en collage probeert Tim Breukers (NL, 1985) nieuwe betekenisvolle verbanden te leggen tussen materiaal, een situatie en hemzelf. Belangrijke rollen worden gespeeld door: schaal, humor, verhaal en sculpturale technieken versus houtje-touwtje oplossingen. Hij is ervan overtuigd dat kunst helpt bij het balanceren van ons leven. Dat onze levens de kunst helpen bij het worden van menselijk en waar.
Dit uitgangspunt zorgde ervoor dat hij toen hij begin 2021 vader werd, dit een belangrijke nieuwe voedingsbodem voor zijn kunst werd. Compleet in beslag genomen door deze levensverandering probeerde hij zich na enige maanden weer achter de laptop aan het werk te zetten. “Ik brainstormde wat ik kon maar tegen beter weten in, ik moest naar de babykamer toe, daar lag het nieuwe materiaal op mij te wachten, uit de luieremmer viste ik volle exemplaren om op te stapelen tot een sculpturaal soort mini toren. Door middel van de verlorenwasmethode zijn de luiers uitgestookt, in die holte is vloeibaar aluminium gegoten waardoor een directe kopie ontstaat. Dichter bij mezelf dan ik had verwacht met de ambitie om de krachten te verenigen van kunstenaarschap en vaderschap.” (Lui Luier Luist)
Ouderschap is sindsdien in al zijn werken in meer of mindere mate terug te zien. Op NAP+ en in de tentoonstelling INFINI in de galerie tonen we zijn nieuwste serie werken. Tim onderzoekt in de serie hoe je kind iets leren, eigenlijk jezelf onderwijzen is, en hoe dit zijn weerslag vindt in de kunst. We zien kindertekeningen, notitieblaadjes en zinnen terugkomen op de verschillende keramische vazen. Dit refereert aan het moment dat hij zijn kind probeerde uit te leggen wat tekenen is. Tim: “Ik maakte een paar krabbels op notitiepapiertjes, zo van op deze manier kun je een patroonachtig tekeningetje maken en op deze manier kun je iets expressiever tekenen en zo wordt het wat sculpturaler. Ik zat dus met mijn dochtertje Immi van een paar maanden op schoot en ik probeer haar, voor het eerst, te laten zien wat tekenen kan zijn. En nadat ik de 4 à 5 variaties heb gemaakt wordt ik een soort van naar achteren geworpen door het besef dat ik net mezelf heb laten zien hoe ik denk dat tekenen werkt en hoe ik denk dat je dat aan iemand uit kunt leggen die daar nog nooit in het leven bij stil heeft gestaan. Ouderschap is leren zei mijn psycholoog laatst, dat wist ik al hoor, maar voor mij was het wederom een bevestiging."
Maar ook andere thema’s binnen ouderschap komen terug in de werken. Safety First gaat bijvoorbeeld over veiligheid. Dat is de overkoepelende regel in het atelier en in de woonkamer en op de fiets. Je ziet op deze sculptuur Immi in een kinderstoeltje en het veiligheidsmasker van Tim.
Biennale de Dakar OFF 2024
Ook in zijn vorige serie werken, kwam het thema ouderschap terug. Hij maakte deze serie toen hij de Biennale de Dakar OFF 2024 bezocht. Hij ging daarheen om samen te werken met de Senegalese kunstenaar Bouba Ndiaye. Vaderschap en kunstenaarschap vormen de vrolijke en serieuze invalshoek voor deze serie. De twee kunstenaars waren net ouder waren geworden en waren op zoek naar manieren om hun leven als ouder en kunstenaar te combineren.
Tim over het uitgangspunt van de serie: “Klei en kinderen behandelen we met zorg, aandacht, toewijding, liefde, verantwoordelijkheid en verdraagzaamheid. Het geeft richting in ons formele handelen en in ons persoonlijke handelen. Ik denk dat het inzichten heeft opgeleverd die kunnen bijdragen aan de actualisering van het kunstveld.”
Uit deze serie die in Dakar gemaakt werd komt bijvoorbeeld het werk Echo, dat gaat over verwachtingen. Op de achterkant van de vaas staat de echografie van Immi. Tim: “Je krijgt tijdens de echografie-afspraak een printje mee. Er werd gezocht naar een profiel van een gezicht. Dat vond ik merkwaardig. Want alles wat je op de echo ziet is dat nieuwe leven waar ik van wil leren. Juist dat abstracte, niet te herkennen beeld dat voorbijkomt. Zo vroeg al wordt ervan uitgegaan dat wat we denken te weten over hoe een leven eruit ziet, dat we dat willen projecteren op dat nieuwe leven. Later als je bijvoorbeeld naar de fysio gaat krijg je weer te maken met verwachtingen. “Oh moest je vrouw vandaag werken”, hoor je dan. Zelfs de professionals gaan uit van bepaalde genderrollen van de ouders.” Tim heeft het gevoel dat er stappen gezet kunnen worden over onze verwachtingen, te beginnen bij hemzelf en zijn kunstwerken.
Echo is ook een woordspelling, verwijzend naar de voorkant van de vaas, waar een architecturale ruimte te zien is. Daar zien we Tim met Immi in de draagzak, Bouba, met z’n zoon daar voorop.
Net als in al zijn werk is Tim Breukers in deze series op zoek naar manieren om kunst en het leven te combineren. Zijn werken zijn misschien het beste te omschrijven als collages in klei van gebeurtenissen in zijn leven en kunstenaarschap. Soms letterlijk, soms associatief of voortgestuwd door het materiaal waar hij het liefst mee werkt: klei.
.